«Δεν κάνουμε άλλο ταξίδι παρά γύρω από την ψυχή μας. Το πολύ-πολύ μέσα στην ψυχή μας», έγραψε ο Ν. Καζαντζάκης. Ίσως γι’ αυτό η Οδύσσεια συγκινεί διαχρονικά τους μαθητές, επειδή διαισθητικά την αντιλαμβάνονται ως ένα ταξίδι της ψυχής. Παρακολουθούν με αδιάπτωτο ενδιαφέρον τους σταθμούς αυτού του ταξιδιού, ταυτίζονται με τον πάσχοντα ήρωα τόσο, που θα ήθελαν να αλλάξουν κάποια σημεία της ιστορίας, λυπούνται για τις περιπέτειές του, προσπαθούν να διεισδύσουν στα μύχια τις ψυχής του, αλλά και να κατανοήσουν τη δράση και την αντίδραση των προσώπων που συναντά στο ταξίδι του ο Οδυσσέας. Η διαχρονικότητα, λοιπόν, του έργου αποδεικνύει περίτρανα πως «Η ποίηση αρχίζει από κει που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος».
Ενδεικτικά παρατίθενται εργασίες των μαθητών/μαθητριών μας.