ΕΠΙΛΟΓΕΣ: ΘΕΑΤΡΟ

Ρινόκερος

rino

Ένα παιχνίδι της φαντασίας ή μια δυστοπική πραγματικότητα;
Ένα γεγονός τραγικό ή γελοίο;

με τον Άρη Σερβετάλη στο θέατρο Κιβωτός

Μετά την τεράστια επιτυχία και τα αλλεπάληλα sold out που σημείωσε, το αριστουργηματικό έργο του Ευγένιου Ιονέσκο «Ο Ρινόκερος» που σκηνοθετεί ο Γιάννης Κακλέας, με πρωταγωνιστή τον ‘Αρη Σερβετάλη, παρατείνει τον κύκλο των παραστάσεών του έως τις 5 Απριλίου 2020 στο θέατρο Κιβωτός.

Τη διανομή συμπληρώνει ένας ξεχωριστός θίασος ταλαντούχων ηθοποιών: Έλλη Τρίγγου, Στέλιος Ιακωβίδης, Ροζαλία Κυρίου, Θάνος Μπίρκος, Πάνος Παπαδόπουλος, Αγγελική Τρομπούκη, Κωστής Μπούντας, Αναστασία Στυλιανίδη.

Στον «Ρινόκερο» ο Ιονέσκο εκφράζει όλη την αγωνία του για την πορεία και την μετάλλαξη του ανθρώπινου είδους σε φανατικά, επιθετικά όντα, σε βίαια όργανα μιας ολοκληρωτικής εξουσίας που έχοντας αναπτύξει ως υπέρτατη κοινωνική συμπεριφορά το «ένστικτο της αγέλης» μεταμορφώνει τους ανθρώπους σε άβουλα και καταστροφικά πλάσματα που εκμηδενίζουν και σκοτώνουν το όνειρο για μια κοινωνία ελεύθερη και δημιουργική.

Οι κάτοικοι μιας πόλης μεταμορφώνονται σε ρινόκερους. Τελικά ο μόνος που δεν υποκύπτει σε αυτή τη μαζική μεταμόρφωση είναι ο Μπερανζέ. Μια πανανθρώπινη μορφή που υπερασπίζεται με πάθος τον πολιτισμό, την επιθυμία για ελευθερία και το δικαίωμα του να είναι διαφορετικός.

Όπως σημειώνει ο ίδιος ο Ιονέσκο, o «Ρινόκερος» ένα έργο που αντιτίθεται σε κάθε μαζική υστερία, σε κάθε επιδημία που καλύπτεται κάτω από τον μανδύα της λογικής και των ιδεών. Είναι ένα έργο που αποκαλύπτει τις κοινωνικές αρρώστιες που με άλλοθι τις ιδεολογίες μεταμορφώνουν τον άνθρωπο σε επιθετικό ζώο.

πηγή www.viva.gr


 

 
Άμλετ, του Ουίλιαμ Σαίξπηρ 

Σκηνοθεσία: Λ. Τσουλάτζε 

amlet

Ο Λεβάν Τσουλάτζε μετά το πολυβραβευμένο ΈΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ επιστρέφει στο θέατρο Άνεσις για να παρουσιάσει από τις 5 Οκτωβρίου τον αριστουργηματικό ΑΜΛΕΤ του Ουίλιαμ Σαίξπηρ.

Ο πλέον βραβευμένος και από το ελληνικό κοινό καλλιτεχνικός διευθυντής του Kote Marjanishvili Theatre της Γεωργίας που έχει συνδέσει τα τελευταία χρόνια το όνομά του με το θέατρο Άνεσις των επιτυχιών ρεπερτορίου,μας μεταφέρει στην Ελσινόρη της Δανίας έχοντας συνοδοιπόρους τον Τάσο Ιορδανίδη στον ομώνυμο ρόλο του πρίγκηπα της Δανίας ,τον Άρη Λεμπεσόπουλο στο ρόλο του Βασιλιά της Δανίας Κλαύδιου,την Πέμη Ζούνη ως Βασίλισσα της Δανίας Γερτρούδη, την Ιωάννα Παππά στο ρόλο της εμβληματικής Οφηλίας και το Θοδωρή Κατσαφάδο στο ρόλο του Πολώνιου, Συμβούλου του Βασιλιά, σε μια διαδρομή που ξεκινά στις 5 Οκτωβρίου.

Ο Samuel Taylor Coleridge (1883) ήταν ο πρώτος που αναφέρθηκε στον αινιγματικό χαρακτήρα του Άμλετ «Στον Άμλετ, ο Σαίξπηρ φαίνεται πως θέλησε να υποδηλώσει πως υπάρχει μια ηθική ανάγκη εξισορρόπησης ανάμεσα στην αντίληψη που έχουμε μέσω των αισθήσεων των πραγμάτων που μας περιβάλλουν και στην ενδοσκόπηση της ψυχικής μας οντότητας. Με άλλα λόγια, επιβάλλεται να διατηρήσουμε μια σωστή αναλογία ανάμεσα στον πραγματικό κόσμο και τον φανταστικό μας κόσμο. Στην περίπτωση του Άμλετ, η ισορροπία αυτή έχει διαταραχθεί: οι λογισμοί και οι φαντασιώσεις του εμφανίζονται πολύ πιο ζωντανές και άμεσες από τις πραγματικές παραστάσεις του κόσμου.» (Άμλετ, Σαίξπηρ, Ο.,Μτφρ. Α. Κ. Δοξιάδης, Θεατρικό Πρόγραμμα, Αμφι-θέατρο Σπύρου Α.Ευαγγελάτου, 1992-1993, Εισαγωγή).

Λίγα λόγια για το έργο

Ο Άμλετ, φαίνεται να γράφτηκε στα 1601, να πρωτοπαρουσιάστηκε σύμφωνα με την παλαιότερη καταγραφή τον Ιούλιο του 1602 ενώ παίχτηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1937, από το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη. Για τον ίδιο τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ και τα γεγονότα που φαίνονται να συνέπεσαν χρονικά με τη συγγραφή του έργου επηρεάζοντας τον ίδιο, γνωρίζουμε τη συνωμοσία του Έσσεξ (Φεβρουάριος 1601) με συνέπεια να φυλακιστεί ο προσωπικός φίλος και μέντορας του Σαίξπηρ, Κόμης του Σαουθάμπτον, και το θάνατο του πατέρα του (1601), επιφορτίζοντας τον με δυσάρεστα οικογενειακά βάρη. (Ιστορία και δραματολογία του Ευρωπαϊκού θεάτρου, Από την Αναγέννηση στον 18ο αιώνα, Α.Ταμπάκη, Μ.Σπυριδοπούλου, Α.Αλτουβά, ΣΕΑΒ, 201, σσ.68-73)

Θέατρο Άνεσις
Διαρκεια : 150’
Σκηνοθ.:Λ. Τσουλάτζε 
Ερμηνεύουν: Τ. Ιορδανίδης, Άρ. Λεμπεσόπουλος, Π. Ζούνη, Ιωάν. Παππά, Ν. Πουρσανίδης, Θ. Κατσαφάδος. Μεταφρ.: Δ. Παπαδόπουλος. Σκην.: Στ. Λίτινας. Κοστ.: Ηλ. Δουλαδήρη.

 


ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

1984, του Τζωρτζ Όργουελ

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Ευαγγελάτου

Το προφητικό μυθιστόρημα-σταθμό για την πολιτική σκέψη του 20ού αιώνα παρουσιάζει η εταιρεία Λυκόφως από τις 30 Νοεμβρίου, σε σκηνοθεσία της Κατερίνας Ευαγγελάτου, μετά τηνμεγάλη επιτυχία του Φάουστ. Στους κεντρικούς ρόλους ο Αργύρης Πανταζάρας (Ουίνστον Σμιθ), ο Νίκος Κουρής (Ο’Μπράιεν) και η Λένα Δροσάκη (Τζούλια). Η παράσταση ανεβαίνει στο Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου, στη νέα διασκευή των Ρόμπερτ Άικι και Ντάνκαν Μακμίλαν, η οποία γνωρισε θριαμβευτική επιτυχία στο Λονδίνο και σε παγκόσμια περιοδεία, και παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

1984

Αυτό που καθιστά το 1984 μοναδικό, είναι ότι είναι διαρκώς μπροστά από την εποχή του, όχι απλώς επίκαιρο. Μετά από την έκδοσή του, το 1949, ο τρόπος που αντιλαμβανόμστε τον κόσμο άλλαξε για πάντα. Γεννήθηκε ο όρος Οργουελικός για να περιγράψει συνθήκες κυβερνητικής και όχι μόνο παρέμβασης στην ζωή των πολιτών, καθεστώτα ανελευθερίας, διαρκούς παρακολούθησης, και συλλογής ιδιωτικών πληροφοριών, ελέγχου της σκέψης.

Όμως, πώς μπορείς να πεις ότι ένα βιβλίο άλλαξε τον κόσμο, όταν ο κόσμος έχει παραμείνει ακριβώς ίδιος;

Η διασκευή και η σκηνοθεσία κατασκευάζουν μία οπτική της ιστορίας μέσα από το μυαλό του Ουίνστον / Όργουελ, ο οποίος συνομιλεί με το παρελθόν το παρόν και το μέλλον, παλεύοντας να παραμείνει λογικός, κόντρα σε μία κοινωνία που έχει απολέσει κάθε λογική. Είναι ήρωας; Είναι προδότης; Η γνωριμία του με την Τζούλια, του δίνει την ώθηση να προχωρησει σε ακόμα πιο ακραία Εγκλήματα Σκέψης, ενάντια στο Κόμμα. To τέλος είναι προδιαγεγραμμένο: Η Αστυνομία Σκέψης θα τον συλλάβει και θα τον οδηγήσει στον Θάλαμο 101. Εκεί ο Ο’Μπράιεν (Βασανιστής; Ανακριτής; Δάσκαλος; Ιατρός;) μέσα από μια αποκαλυπτική διαδικασία τον φέρνει αντιμέτωπο με «το χειρότερο πράγμα στον κόσμο».

https://www.youtube.com/watch?time_continue=8&v=zUeaI7dhzZs

 


«Αστροφεγγιά»

Η θεατρική μεταφορά της «Αστροφεγγιάς» του Ι.Μ.Παναγιωτόπουλου ανεβαίνει από τις 12 Νοεμβρίου 2016 στο θέατρο ΧΩΡΑ, σε σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια. Το αριστούργημα της ελληνικής πεζογραφίας ζωντανεύει για πρώτη φορά στη σκηνή τη γενιά του μεσοπολέμου.  Οι παράλληλες ιστορίες μιας παρέας νέων παιδιών, οι έρωτες, τα όνειρα, οι συγκρούσεις τους, με φόντο μια ομιχλώδη και δραματική εποχή για την ελληνική ιστορία, αποτελούν τον δραματουργικό καμβά του συγγραφέα. Εκτός από τα διαχρονικά αισθήματα του έρωτα, του μίσους, του φόβου, της αγάπης, κοινωνικά θέματα  όπως η φτώχεια, η προσφυγιά, η ιδεολογική χρεοκοπία και η πολιτική προδοσία σε αγώνες και οράματα ενός λαού αποτελούν την δύναμη και την αυθεντική ταυτότητα του μυθιστορήματος, που σπάει τα όρια του χρόνου και αφορά στην Ελλάδα του σήμερα.

astrofeggia

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Θεατρική μεταφορά – Σκηνοθεσία:
Πέτρος Ζούλιας

Σκηνικά: Άση Δημητρολοπούλου
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Μουσική: Μιχάλης Τρανουδάκης
Επιμέλεια κίνησης: Φώτης Διαμαντόπουλος
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριάννα Τουντασάκη
Φωτογραφίες: Μαριλένα Αναστασιάδου
Παραγωγή: Purple Group
Προβολή-Επικοινωνία: BrainCo S.A.

Παίζουν (με αλφαβητική σειρά)
Αντίνοος Αλμπάνης
Ιωάννης Παπαζήσης
Μάκης Πατέλης
Μαριαλένα Ροζάκη
Ευδοκία Ρουμελιώτη
Σταύρος Σβήγγος
Γιούλικα Σκαφιδά
Χάρης Τζωρτζάκης
Βασίλης Χαρίσης
Στο ρόλο της μητέρας η Ρένια Λουϊζίδου
Συμμετέχει και ο Δάνης Κατρανίδης

 


Η Mεγάλη Χίμαιρα

Η Μήδεια είναι ο φυσιολογικός άνθρωπος, που το ερωτικό πάθος του σκοτίζει το λογικό, όπως στον κάθε φυσιολογικό άνθρωπο.
Μ. Καραγάτσης

Σε αυτό το επικό ερωτικό μελόδραμα παρακολουθούμε την ιστορία μιας Γαλλίδας, της Μαρίνας Μπαρέ, η οποία έρχεται να ζήσει στην Ελλάδα ερωτευμένη και παντρεμένη με έναν Έλληνα εφοπλιστή, αλλά και παθιασμένη με την ελληνική κλασσική παιδεία. Ερχόμενη σε επαφή, όμως, με την ίδια τη χώρα των ονείρων της, συναντά τις δικές της Χίμαιρες· το δραματικό τοπίο, τραχύ κι αισθησιακό ταυτόχρονα, την παρασύρει σε μια μοιραία δίνη πάθους, πυροδοτεί τα παλιά ψυχολογικά της τραύματα και την οδηγεί στην αυτοκαταστροφή.

ximaira

Ο Καραγάτσης σε αυτό το μυθιστόρημα, που κλείνει τη γνωστή τριλογία «Γιούγκερμαν – Λιάπκιν – Χίμαιρα», μελετά ενδελεχώς τη δυνατότητα προσαρμογής των ξένων στην ελληνική πραγματικότητα, αλλά και την αμφιθυμία των Ελλήνων απέναντι στη Δύση. Κρύβει καλά τον ακραίο και κατάμαυρο ρομαντισμό του κάτω από πέπλο κυνισμού ή και ωμότητας. Βαθιά απελπισμένος ο ίδιος, μετατρέπει τη Μαρίνα σε χίμαιρα, αρνούμενος την έννοια της αγάπης. Νομίζουμε ότι πετυχαίνουμε, ερωτευόμαστε, δημιουργούμε πνευματικά. Όλα εν τέλει καίγονται κάτω από το σκληρότατο Ελληνικό φως. Σαν μύγες μαγευόμαστε από το άγνωστο, για να γίνουμε παρανάλωμα σε μια στιγμή. Αυτή τη μοιραία στιγμή περιγράφει ο Καραγάτσης.

Μετά την τεράστια επιτυχία της περσινής παράστασης στο Θέατρο Πορεία, η επανασύσταση της Μεγάλης Χίμαιρας με κέντρο την Αλεξάνδρα Αϊδίνη και έναν εξ ολοκλήρου ανανεωμένο θίασο, αποτελεί τεράστια πρόκληση.

Θέατρο Πορεία από 22 Νοεμβρίου 2014 έως 24 Μαΐου 2015.

Θέατρο Απόλλων Σύρου (piccola scala) από 29 Μαΐου έως 1 Ιουνίου 2015.

Θέατρο Πορεία 2η σεζόν από 3 Οκτωβρίου 2015.